Нэгэн Энэтхэг тогоочийн туслах үргэлж бүх зүйлд сэтгэл дундуур байдаг байжээ. Бүхнийг голно, амьдрал хэцүү байна гэж гоншигононо. Түүний энэ байдлыг харсан тогооч нэг өдөр давс авчир гэж явуулжээ. Ирэхээр нь нэг аяга усанд атга давс хийгээд уу гэж хэлжээ. Туслах нь түүний хэлснээр хийсэн боловч шууд л балгасан усаа буцаагаад гаргачихжээ.
- За ямар амттай байна гэсэн настай тогоочийн өөдөөс ихэд ууртайгаар "Гашуун байна" гэжээ. Тогооч инээмсэглэн туслахаа гараас нь хөтлөн нуурын дэргэд авчрав. Энэ удаа туслахдаа нэг атга давсаа голын усанд хийгээд уу гэсэн үүрэг өгөв. Туслах нь ч хэлснээр нь хийв. - Ямар амттай байна. гэхэд тэрээр Сайхан гэлээ. Давсны амтыг мэдрэв үү гэтэл "Үгүй ээ давс огт амтагдсангүй" гэлээ. Настай тогооч хэлэв
- Зовлон яг л давс шиг гашуун байдаг юм. Бага ч биш их ч биш. Хамгийн чухал нь зовлонг юун дотор хийхээс бүх зүйл шалтгаална. Өөрөөр хэлбэл чи өөрөө зовлонг яаж хүлээж авах нь чухал. Сэтгэлийнхээ тэнхээг тэлэх хэрэгтэй. Тийм учраас чи ч гэсэн үүнээс хойш аяга шиг биш нуур шиг байхыг хичээ гэжээ.